Απόφαση ΜΠ ΑΘΗΝΩΝ 3131/2026: Όταν δύο κατάλληλοι γονείς ζητούν δύο διαφορετικές ζωές για τα παιδιά τους

Απόφαση ΜΠ ΑΘΗΝΩΝ 3131/2026: Όταν δύο κατάλληλοι γονείς ζητούν δύο διαφορετικές ζωές για τα παιδιά τους

 

Η υπ’ αριθ. 3131/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών δεν αφορά απλώς τον χρόνο επικοινωνίας ενός πατέρα με τα παιδιά του. Αφορά δύο εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για τη γονεϊκότητα μετά τον χωρισμό.

 

Από τη μία πλευρά, η μητέρα ζήτησε να της ανατεθεί αποκλειστικά η επιμέλεια των δύο δεκάχρονων παιδιών, να μετακινηθεί μαζί τους από την πρώην οικογενειακή κατοικία προς την κατοικία της δικής της μητέρας και να υποχρεωθεί ο πατέρας να καταβάλλει αυξημένη διατροφή.

 

Από την άλλη πλευρά, ο πατέρας ζήτησε από κοινού επιμέλεια και εναλλασσόμενη κατοικία, ώστε τα παιδιά να ζουν ουσιαστικά και με τους δύο γονείς.

 

Το δικαστήριο απέρριψε την αποκλειστική επιμέλεια που ζήτησε η μητέρα και αποφάσισε εβδομαδιαία εναλλαγή της κατοικίας των παιδιών. Μία εβδομάδα με τη μητέρα, μία εβδομάδα με τον πατέρα.

 

Η απόφαση αυτή πρέπει να αξιολογηθεί χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες και χωρίς χαριστικές κρίσεις για κανέναν. Ούτε η μητέρα είναι σωστή επειδή είναι μητέρα, ούτε ο πατέρας επειδή ζήτησε συνεπιμέλεια, ούτε η δικαστής επειδή κατέληξε στο 50/50. Όλοι πρέπει να κρίνονται με το ίδιο μέτρο: το πραγματικό και εξατομικευμένο συμφέρον των παιδιών.

 

Η οικογενειακή ιστορία

 

Οι γονείς παντρεύτηκαν το 2009 και απέκτησαν δύο παιδιά, γεννημένα στις 25 Φεβρουαρίου 2016. Τα πρώτα χρόνια του γάμου τους κύλησαν σχετικά ομαλά. Σταδιακά, όμως, αναπτύχθηκαν εντάσεις και επήλθε, σύμφωνα με την απόφαση, συναισθηματική, ψυχική και σωματική αποξένωση μεταξύ των συζύγων.

 

Μετά τη διάσπαση της συμβίωσης, ο πατέρας αποχώρησε από την οικογενειακή κατοικία. Δεν απομακρύνθηκε, όμως, από τη ζωή των παιδιών. Νοίκιασε διαμέρισμα 130 τετραγωνικών μέτρων στην ίδια πολυκατοικία, ακριβώς πάνω από την κατοικία στην οποία παρέμειναν τα παιδιά με τη μητέρα τους.

 

Η επιλογή αυτή δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Είναι συγκεκριμένη πράξη γονεϊκής διαθεσιμότητας. Ο πατέρας δεν περιορίστηκε να δηλώσει στο δικαστήριο ότι αγαπά τα παιδιά του. Διαμόρφωσε τις συνθήκες ώστε να βρίσκεται κοντά τους, χωρίς να αλλάξουν σχολείο, γειτονιά, δραστηριότητες και καθημερινό περιβάλλον.

 

Τα αιτήματα της μητέρας

 

Η μητέρα ζήτησε:

 

Να της επιτραπεί να μετακινηθεί μαζί με τα παιδιά από την πρώην οικογενειακή κατοικία προς την κατοικία της δικής της μητέρας.

 

Να της ανατεθεί προσωρινά η αποκλειστική άσκηση της επιμέλειας.

 

Να υποχρεωθεί ο πατέρας να καταβάλλει συνολική μηνιαία διατροφή 1.450 ευρώ. Εναλλακτικά, εάν δεν γινόταν δεκτή η μετακίνησή της, ζήτησε 2.000 ευρώ.

 

Το αίτημα περί μετοίκησης απορρίφθηκε ως μη νόμιμο. Το δικαστήριο εξήγησε ότι η μετοίκηση του άρθρου 735 ΚΠολΔ προϋποθέτει συνοίκηση των συζύγων και αποσκοπεί στην απομάκρυνση του ενός από την κοινή κατοικία για τη διατήρηση της ειρήνης. Ο πατέρας, όμως, είχε ήδη αποχωρήσει και διέμενε σε άλλο διαμέρισμα.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι το δικαστήριο εξέτασε και απέρριψε επί της ουσίας κάθε ενδεχόμενη αλλαγή της κατοικίας των παιδιών. Σημαίνει ότι το συγκεκριμένο αίτημα, όπως διατυπώθηκε νομικά, δεν μπορούσε να γίνει δεκτό.

 

Το ουσιαστικότερο αίτημα της μητέρας ήταν η αποκλειστική επιμέλεια. Εδώ αναδεικνύεται ένα σοβαρό ζήτημα γονεϊκής νοοτροπίας.

 

Όταν ένας γονέας ζητά να έχει αποκλειστικά την επιμέλεια, ενώ ο άλλος είναι κατάλληλος, διαθέσιμος, ενεργός και συναισθηματικά συνδεδεμένος με τα παιδιά, δεν αρκεί να επικαλείται τη διάσταση ή τις κακές σχέσεις των ενηλίκων. Οφείλει να εξηγήσει ποιο συγκεκριμένο όφελος θα έχουν τα παιδιά από τον περιορισμό του άλλου γονέα.

 

Στο δημοσιευμένο κείμενο της απόφασης δεν εμφανίζεται περιστατικό που να καθιστά τον πατέρα επικίνδυνο, αδιάφορο ή ανεπαρκή. Αντίθετα, το δικαστήριο δέχεται ότι ασχολούνταν συστηματικά με τα παιδιά πριν από τον χωρισμό, ότι συνέχισε να επιδιώκει ουσιαστική επαφή μαζί τους, ότι τηρούσε απαρέγκλιτα την προσωρινή ρύθμιση επικοινωνίας και ότι δεν προέκυψε κανένα γεγονός που να δημιουργεί αμφιβολίες για τη γονεϊκή του ικανότητα.

 

Υπό αυτά τα δεδομένα, το αίτημα της μητέρας για αποκλειστική επιμέλεια δεν φαίνεται παιδοκεντρικό. Φαίνεται να αντιμετωπίζει τον χωρισμό των συζύγων ως λόγο αναδιάταξης της γονεϊκής ιεραρχίας: ένας γονέας να αποφασίζει και ο άλλος να επικοινωνεί.

 

Αυτό πρέπει να καυτηριαστεί.

 

Δεν μπορεί ένας γονέας να ζητά τον περιορισμό ενός άλλου κατάλληλου γονέα χωρίς να παρουσιάζει σοβαρό, συγκεκριμένο και αποδεδειγμένο λόγο. Η άρνηση συνεργασίας δεν μπορεί να παράγει δικαστικό πλεονέκτημα υπέρ εκείνου που αρνείται. Διαφορετικά, θα αρκούσε ένας γονέας να δημιουργεί σύγκρουση, ώστε στη συνέχεια να επικαλείται τη σύγκρουση για να αποκτήσει αποκλειστικό έλεγχο.

 

Δεν μπορούμε, ωστόσο, να αποκαλέσουμε τη μητέρα «αποξενώτρια». Η απόφαση δεν διαπιστώνει ότι δυσφήμησε τον πατέρα, χειραγώγησε τα παιδιά ή παρεμπόδισε συστηματικά τη σχέση τους. Μπορούμε όμως να πούμε ότι το αίτημά της, εάν γινόταν δεκτό χωρίς επαρκή αιτία, θα περιόριζε ουσιωδώς τη συμμετοχή ενός κατάλληλου πατέρα και θα αύξανε τον κίνδυνο σταδιακής αποδυνάμωσης του δεσμού του με τα παιδιά.

 

Τα αιτήματα και η στάση του πατέρα

 

Ο πατέρας ζήτησε από κοινού επιμέλεια και εναλλασσόμενη κατοικία. Η στάση του ενισχύεται από συγκεκριμένες πράξεις.

 

Σύμφωνα με την απόφαση, είχε ενεργό ρόλο στη φροντίδα των παιδιών πριν από τη διάσταση. Μετά τον χωρισμό δεν αδιαφόρησε ούτε εξαφανίστηκε. Επιδίωξε σταθερή επικοινωνία, αφιέρωνε στα παιδιά ποιοτικό χρόνο και νοίκιασε κατοικία στην ίδια πολυκατοικία για να παραμείνει ουσιαστικά παρών.

 

Το δικαστήριο έκρινε ρητά ότι το αίτημά του δεν ήταν όψιμο ούτε προσχηματικό. Αυτή είναι μια κρίσιμη παραδοχή. Διαχωρίζει τον γονέα που ζητά συνεπιμέλεια για να ασκήσει πραγματική φροντίδα από εκείνον που τη χρησιμοποιεί ως διαπραγματευτικό εργαλείο ή ως μέσο περιορισμού της διατροφής.

 

Δεν πρέπει, όμως, να εξιδανικεύσουμε τον πατέρα. Η επιθυμία για 50/50 δεν αποδεικνύει από μόνη της ικανότητα εφαρμογής του. Ένας γονέας που ζητά ισόχρονη ανατροφή οφείλει να είναι διαθέσιμος για το σχολείο, τις ασθένειες, τις θεραπείες, τις δραστηριότητες, το διάβασμα, τη συναισθηματική φροντίδα και όλες τις δυσκολίες της καθημερινότητας.

 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η απόφαση δέχεται ότι ο πατέρας διαθέτει τα αναγκαία γονεϊκά εχέγγυα και υποστηρικτικό συγγενικό περιβάλλον. Δεν παρουσιάζει, όμως, αναλυτικά το καθημερινό σχέδιο φροντίδας του ούτε εξετάζει σε βάθος πώς θα εξασφαλίζεται η συνέπεια στο θεραπευτικό πρόγραμμα του παιδιού με τις αναπτυξιακές δυσκολίες.

 

Ο πατέρας δικαιώνεται επειδή το αίτημά του συμβαδίζει με τα πραγματικά δεδομένα που πιθανολόγησε το δικαστήριο, όχι απλώς επειδή ζήτησε συνεπιμέλεια.

 

Η κρίση για την καταλληλότητα των γονέων

 

Το δικαστήριο κατέληξε ότι και οι δύο γονείς:

 

Αγαπούν τα παιδιά.

 

Διατηρούν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό μαζί τους.

 

Είναι εξίσου κατάλληλοι για την άσκηση της επιμέλειας.

 

Έχουν συνείδηση του γονεϊκού τους ρόλου.

 

Ανταποκρίνονται με στοργή και υπομονή στις ανάγκες τους.

 

Διαθέτουν συγκροτημένο χαρακτήρα και παιδαγωγική καταλληλότητα.

 

Μετά από αυτές τις παραδοχές, η αποκλειστική επιμέλεια δεν θα μπορούσε να αποτελεί ουδέτερη επιλογή. Θα αποτελούσε αδικαιολόγητο περιορισμό ενός από τους δύο κατάλληλους γονείς.

 

Ο Ν. 4800/2021 θέτει ως σκοπό την εξυπηρέτηση του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού μέσω της ενεργού παρουσίας και των δύο γονέων και της εκπλήρωσης της ευθύνης τους απέναντί του. Τα άρθρα 1511 και 1513 ΑΚ απαιτούν ουσιαστική συμμετοχή και των δύο γονέων και απαγορεύουν διακρίσεις λόγω φύλου.

 

Η ισότητα, βέβαια, δεν πρέπει να παραμένει στα χαρτιά. Ένας πατέρας που συναποφασίζει για δύο ή τρία σημαντικά ζητήματα τον χρόνο, αλλά βλέπει τα παιδιά του λίγες ημέρες τον μήνα, δεν συμμετέχει πραγματικά και ισότιμα στην ανατροφή τους.

 

Γι’ αυτό η ισόχρονη ανατροφή 50/50 πρέπει να αποτελεί τον κανόνα και την αφετηρία όταν και οι δύο γονείς είναι ασφαλείς, διαθέσιμοι και γονεϊκά επαρκείς. Κάθε απόκλιση πρέπει να δικαιολογείται με συγκεκριμένα περιστατικά που αφορούν τις ανάγκες του παιδιού, όχι με έμφυλα στερεότυπα, προσωπικές αντιπάθειες ή την απλή άρνηση του ενός γονέα.

 

Η ψυχολογική τεκμηρίωση

 

Η διεθνής έρευνα συνδέει την κοινή φυσική φροντίδα με ίσα ή καλύτερα αποτελέσματα σε σύγκριση με τη διαμονή κυρίως με έναν γονέα.

 

Συστηματική ανασκόπηση 39 επιστημονικών μελετών, δημοσιευμένη το 2023, εξέτασε συναισθηματικά, συμπεριφορικά, σχεσιακά, σωματικά και εκπαιδευτικά αποτελέσματα. Σε περίπου τρεις στις τέσσερις μελέτες, τα παιδιά σε καθεστώς κοινής φυσικής φροντίδας εμφάνιζαν αποτελέσματα αντίστοιχα με εκείνα των παιδιών που ζούσαν με τους δύο γονείς στην ίδια κατοικία. Τα παιδιά που ζούσαν κυρίως ή αποκλειστικά με έναν γονέα παρουσίαζαν συχνότερα δυσμενέστερα αποτελέσματα.

 

Η ίδια ανασκόπηση δεν επιβεβαίωσε την υπόθεση ότι οι μετακινήσεις μεταξύ δύο κατοικιών είναι από μόνες τους επιβλαβείς. Αντίθετα, η διατήρηση ουσιαστικής σχέσης και με τους δύο γονείς φαίνεται να αντισταθμίζει τις πρακτικές δυσκολίες της εναλλαγής.

 

Η επιστημονική εντιμότητα απαιτεί να αναφέρουμε και τα όρια: οι περισσότερες σχετικές έρευνες είναι παρατηρητικές. Οικονομικοί πόροι, ποιότητα γονεϊκής φροντίδας, επίπεδο σύγκρουσης και προϋπάρχουσες οικογενειακές συνθήκες μπορεί να επηρεάζουν τα αποτελέσματα.

 

Αυτό δεν αναιρεί την κατεύθυνση των ευρημάτων. Σημαίνει ότι το 50/50 πρέπει να εφαρμόζεται ως παιδοκεντρικός κανόνας για δύο κατάλληλους γονείς και όχι ως τυφλή αριθμητική επιβολή σε περιπτώσεις βίας, κακοποίησης, σοβαρής παραμέλησης, ενεργού εξάρτησης ή πραγματικής αδυναμίας φροντίδας.

 

Η γονεϊκή σύγκρουση

 

Το δικαστήριο αναγνώρισε ότι οι σχέσεις των γονέων παρέμεναν τεταμένες. Έκρινε, όμως, ότι η μεταξύ τους επικοινωνία δεν είχε καταστεί αδύνατη και ότι οι διαφωνίες αφορούσαν κυρίως την προσωπική τους σχέση ως συζύγων.

 

Η κρίση αυτή είναι κατ’ αρχήν ορθή. Η τέλεια συνεργασία δεν μπορεί να αποτελεί προϋπόθεση της συνεπιμέλειας. Εάν απαιτούσαμε πλήρη αρμονία, ο γονέας που προκαλεί ή συντηρεί τη σύγκρουση θα μπορούσε να αποκτήσει αποκλειστική επιμέλεια ως ανταμοιβή για την αδιαλλαξία του.

 

Η ψυχολογία δείχνει ότι αυτό που επιβαρύνει τα παιδιά δεν είναι απλώς η ύπαρξη δύο κατοικιών. Είναι κυρίως η έκθεσή τους σε χρόνια, έντονη και καταστροφική σύγκρουση, η πίεση να επιλέξουν γονέα, η μεταφορά μηνυμάτων, η υποτίμηση του άλλου γονέα και η χρησιμοποίησή τους ως μέσου στην αντιδικία.

 

Η έδρα, ωστόσο, στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό στην προσδοκία ότι οι γονείς θα επιδείξουν στο μέλλον αυξημένη υπευθυνότητα και συνεργασία. Θα ήταν ισχυρότερη η αιτιολογία εάν ανέφερε περισσότερα συγκεκριμένα περιστατικά επιτυχούς συνεννόησης ή εάν προέβλεπε σαφέστερο πλαίσιο επικοινωνίας για σχολικά, ιατρικά και θεραπευτικά ζητήματα.

 

Γιατί εβδομάδα με εβδομάδα

 

Το δικαστήριο όρισε μία εβδομάδα με κάθε γονέα, με αλλαγή κάθε Παρασκευή μέσω του σχολικού λεωφορείου.

 

Η ρύθμιση είναι πρακτικά ευφυής. Περιορίζει τις συχνές μετακινήσεις και αποφεύγει τις άμεσες παραδόσεις μεταξύ των γονέων, στις οποίες θα μπορούσαν να δημιουργηθούν εντάσεις μπροστά στα παιδιά.

 

Παράλληλα:

 

Τα παιδιά παραμένουν πάντοτε μαζί.

 

Δεν αλλάζουν σχολείο ή δραστηριότητες.

 

Οι δύο κατοικίες βρίσκονται στην ίδια πολυκατοικία.

 

Διατηρείται η καθημερινή επαφή με το ίδιο κοινωνικό περιβάλλον.

 

Κάθε γονέας αναλαμβάνει ολόκληρο τον κύκλο της καθημερινότητας και όχι μόνο τον ευχάριστο χρόνο του Σαββατοκύριακου.

 

Αυτή είναι πραγματική συνεπιμέλεια. Και οι δύο γονείς αναλαμβάνουν πρωινά, σχολείο, διάβασμα, κούραση, κανόνες, ασθένειες και ευθύνη.

 

Το παιδί με αναπτυξιακές διαταραχές

 

Η απόφαση αναφέρει ότι το ένα παιδί έχει διαγνωστεί με αναπτυξιακές διαταραχές και παρακολουθεί θεραπευτικό πρόγραμμα. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη κυρίως για τον υπολογισμό της διατροφής.

 

Εδώ η αιτιολογία της έδρας είναι ανεπαρκής.

 

Η ύπαρξη αναπτυξιακών δυσκολιών δεν αποτελεί λόγο αποκλεισμού της εναλλασσόμενης κατοικίας. Απαιτεί, όμως, ειδική αξιολόγηση της ανάγκης για σταθερότητα, προβλεψιμότητα, κοινές ρουτίνες και συνέχιση της θεραπείας χωρίς διακοπές.

 

Το δικαστήριο όφειλε να εξηγήσει:

 

Εάν το παιδί μπορεί να προσαρμοστεί ομαλά στην εβδομαδιαία εναλλαγή.

 

Εάν οι δύο γονείς ακολουθούν κοινές θεραπευτικές οδηγίες.

 

Πώς θα εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη παρουσία στις θεραπείες.

 

Εάν υπήρχε γνώμη ειδικού που παρακολουθεί το παιδί.

 

Η απόσταση των δύο κατοικιών μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο αποδιοργάνωσης, αλλά δεν αντικαθιστά την εξατομικευμένη επιστημονική αξιολόγηση.

 

Άκουσε κανείς τα παιδιά;

 

Τα παιδιά ήταν δέκα ετών κατά τη συζήτηση της υπόθεσης. Στην απόφαση δεν αναφέρεται εάν ακούστηκαν ούτε ποια ήταν η γνώμη τους.

 

Το άρθρο 1511 ΑΚ προβλέπει ότι, ανάλογα με την ωριμότητα του παιδιού, πρέπει να ζητείται και να συνεκτιμάται η γνώμη του πριν από κάθε απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα. Το άρθρο 12 της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού κατοχυρώνει το δικαίωμα του παιδιού να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του στις διαδικασίες που το αφορούν.

 

Η γνώμη του παιδιού δεν αποτελεί εντολή προς τον δικαστή. Το παιδί δεν πρέπει να υποχρεώνεται να επιλέξει ανάμεσα στους γονείς του ούτε να φορτώνεται την ευθύνη της απόφασης. Πρέπει όμως να ακούγεται με ασφαλή, κατάλληλο και μη χειραγωγικό τρόπο.

 

Η απουσία οποιασδήποτε σχετικής αναφοράς αποτελεί ουσιαστικό κενό της αιτιολογίας, ιδίως επειδή το ένα παιδί αντιμετωπίζει ιδιαίτερες αναπτυξιακές ανάγκες.

 

Η αναφορά στην ψυχική αποξένωση

 

Το δικαστήριο έκρινε ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από τη σύσφιξη των σχέσεων και με τους δύο γονείς, ώστε «να αποφευχθεί ο κίνδυνος της ψυχικής αποξενώσεώς τους».

 

Η διατύπωση είναι σημαντική και ψυχολογικά εύλογη. Η αποδυνάμωση της καθημερινής σχέσης με έναν κατάλληλο γονέα μπορεί να στερήσει από το παιδί έναν βασικό συναισθηματικό και αναπτυξιακό πόρο.

 

Δεν πρέπει, όμως, να αλλοιώσουμε την απόφαση. Η έδρα δεν διαπίστωσε ότι υπήρχε ήδη γονική αποξένωση ούτε ότι η μητέρα είχε χειραγωγήσει τα παιδιά. Αναγνώρισε έναν κίνδυνο και επέλεξε μια ρύθμιση που διατηρεί ενεργούς και τους δύο γονείς.

 

Η διατροφή των 850 ευρώ

 

Παρά την εβδομαδιαία εναλλαγή, ο πατέρας υποχρεώθηκε να καταβάλλει στη μητέρα 850 ευρώ τον μήνα.

 

Η απόφαση αυτή δεν είναι αντιφατική. Η ισόχρονη ανατροφή δεν συνεπάγεται ότι οι γονείς έχουν ίσα εισοδήματα ούτε ότι εξαφανίζεται η υποχρέωση διατροφής.

 

Το δικαστήριο υπολόγισε τις συνολικές ανάγκες των παιδιών σε 1.400 ευρώ: 600 ευρώ για το ένα και 800 ευρώ για το παιδί με τις αυξημένες θεραπευτικές ανάγκες. Έλαβε υπόψη τα ιδιωτικά σχολικά δίδακτρα, τα μαθήματα αγγλικών, το θεραπευτικό πρόγραμμα, τη στέγαση και τις συνήθεις ανάγκες των παιδιών.

 

Η μητέρα είχε μηνιαίες αποδοχές περίπου 1.600 ευρώ. Για τον πατέρα πιθανολογήθηκαν ακαθάριστα επιχειρηματικά έσοδα περίπου 500.000 ευρώ ετησίως, σημαντική ακίνητη περιουσία και εισοδήματα από αυτήν, αλλά και αυξημένα λειτουργικά έξοδα, μισθοδοσία και οφειλές.

 

Ορθά η έδρα δεν χρησιμοποίησε τη συνεπιμέλεια ως μέσο απαλλαγής του οικονομικά ισχυρότερου γονέα. Η γονεϊκή ισότητα αφορά την αξία, την ευθύνη και την παρουσία. Η οικονομική συνεισφορά υπολογίζεται αναλογικά.

 

Η αιτιολογία, πάντως, θα ήταν πληρέστερη εάν διαχώριζε με μεγαλύτερη σαφήνεια τον επιχειρηματικό τζίρο από το καθαρό διαθέσιμο εισόδημα και εξηγούσε αναλυτικότερα πώς προέκυψε το ποσό των 850 ευρώ.

 

Η τελική αξιολόγηση

 

Η μητέρα δικαιούται να επιδιώκει ασφαλή και σταθερή ζωή για τα παιδιά της. Δεν δικαιούται, όμως, να θεωρεί αυτονόητο ότι μετά τον χωρισμό εκείνη θα έχει την αποκλειστική επιμέλεια και ο κατάλληλος πατέρας θα περιοριστεί σε επισκέπτη και χρηματοδότη.

 

Ο πατέρας δικαιούται να ζητά ισόχρονη ανατροφή. Οφείλει ταυτόχρονα να αποδεικνύει καθημερινά ότι το 50/50 σημαίνει 50% ευθύνη, φροντίδα, κόπο και διαθεσιμότητα, όχι μόνο 50% χρόνο.

 

Η δικαστής ορθά αρνήθηκε να παγιώσει την προσωρινή επιμέλεια της μητέρας και ορθά αντιμετώπισε και τους δύο ως ισότιμους γονείς. Ορθά συνέδεσε τη συνεπιμέλεια με πραγματική εναλλασσόμενη κατοικία και όχι με μια κενή τυπική συναπόφαση.

 

Δεν αιτιολόγησε, όμως, επαρκώς τη γνώμη των παιδιών, τις ιδιαίτερες ανάγκες του παιδιού με αναπτυξιακές διαταραχές και τα συγκεκριμένα δεδομένα που αποδεικνύουν λειτουργική συνεργασία μεταξύ των γονέων.

 

Συνολικά, η κατεύθυνση της απόφασης είναι ορθή. Όταν δύο γονείς κρίνονται εξίσου κατάλληλοι, τα παιδιά δεν χρειάζονται έναν νικητή και έναν επισκέπτη. Χρειάζονται δύο πραγματικούς γονείς.

 

Το 50/50 δεν αποτελεί προνόμιο του πατέρα ούτε απώλεια της μητέρας. Αποτελεί αναγνώριση ότι τα παιδιά έχουν δικαίωμα να μεγαλώνουν με την ουσιαστική παρουσία και των δύο.

 

Όποιος ζητά να αποκλίνει από αυτή την αρχή οφείλει να αποδείξει γιατί η απόκλιση προστατεύει το συγκεκριμένο παιδί. Δεν αρκεί να το απαιτεί.

 

Πηγές

 

Ν. 4800/2021, ΦΕΚ Α΄ 81/21.05.2021:

https://www.dsanet.gr/Epikairothta/Nomothesia/81_2021.PDF

 

Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού:

https://www.ohchr.org/en/instruments-mechanisms/instruments/convention-rights-child

 

Vowels L.M. et al., Systematic review and theoretical comparison of children’s outcomes in post-separation living arrangements, 2023:

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10313020/

 

Hjern A. et al., Mental Health in Schoolchildren in Joint Physical Custody, 2021:

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8229623/

 

Mahrer N.E. et al., Does Shared Parenting Help or Hurt Children in High-Conflict Divorced Families?, Journal of Divorce & Remarriage:

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7986964/