Υπάρχουν φορές που μια αντίφαση δεν χρειάζεται καταγγελία.
Χρειάζεται απλώς να τοποθετήσεις δύο επίσημα κείμενα δίπλα δίπλα.
Στις 10 Μαΐου 2026, η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου μίλησε για τον ρόλο του πατέρα με λόγια που δύσκολα θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε καλύτερα.
Είπε ότι η φροντίδα του παιδιού είναι κοινή ευθύνη. Ότι οι δημόσιες πολιτικές πρέπει να μιλούν για γονείς και όχι μόνο για μητέρες. Ότι ένας πατέρας που αλλάζει πάνες, πηγαίνει το παιδί στον γιατρό, παίρνει άδεια και συμμετέχει στην καθημερινή φροντίδα «δεν “βοηθάει” τη μητέρα. Είναι γονιός».
Συμφωνούμε.
Απολύτως.
Λιγότερο από έναν μήνα αργότερα όμως, στις 3 Ιουνίου 2026, το ίδιο Υπουργείο ανακοίνωσε ποιοι μπορούν να λάβουν voucher από τη δράση «Νταντάδες της Γειτονιάς».
Για τη μητέρα αρκεί να είναι μητέρα και να εμπίπτει στις προβλεπόμενες εργασιακές, εκπαιδευτικές ή άλλες προϋποθέσεις.
Για τον πατέρα δεν αρκεί να είναι πατέρας.
Πρέπει να ασκεί αποκλειστική γονική μέριμνα ή επιμέλεια του βρέφους ή του νηπίου. Το ίδιο ισχύει για εργαζόμενους, ανέργους και φοιτητές πατέρες. Αυτή είναι και σήμερα η επίσημη διατύπωση της πανελλαδικής δράσης στο ΕΣΠΑ.
Δεν θα χρησιμοποιήσουμε βαριές λέξεις.
Θα κάνουμε κάτι απλούστερο.
Θα ρωτήσουμε: ποια έρευνα οδήγησε σε αυτή τη διάκριση;
56.027.868,94 ευρώ δεν είναι μια λεπτομέρεια
Η καθολική εφαρμογή των «Νταντάδων της Γειτονιάς» έχει προϋπολογισμό 56.027.868,94 ευρώ και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο+ μέσω του Προγράμματος «Ανθρώπινο Δυναμικό και Κοινωνική Συνοχή 2021-2027».
Ο επίσημος στόχος της δράσης είναι η προώθηση της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών στην απασχόληση, η συμφιλίωση επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής των γονέων και η υποστήριξη της πρόσβασης και της θέσης των γυναικών στην αγορά εργασίας.
Και εδώ πρέπει να είμαστε δίκαιοι.
Η ανάγκη στήριξης των μητέρων είναι πραγματική και ερευνητικά τεκμηριωμένη.
Δεν έχουμε κανέναν λόγο να την αμφισβητήσουμε.
Ναι, οι γυναίκες εξακολουθούν να σηκώνουν μεγαλύτερο βάρος φροντίδας
Τα ευρωπαϊκά δεδομένα είναι σαφή.
Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων, EIGE, δείχνει ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να αναλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας των παιδιών και ότι αυτό έχει πραγματικές συνέπειες στην επαγγελματική τους ζωή.
Σε ζευγάρια με παιδιά, καθημερινή συμμετοχή σε οικιακές δραστηριότητες καταγράφεται στο 72% των γυναικών έναντι 35% των ανδρών. Το 2023, το 32% των εργαζόμενων γυναικών 25-54 ετών με παιδιά εργαζόταν με μερική απασχόληση, έναντι 5% των ανδρών με παιδιά. Επίσης, μεταξύ όσων ήθελαν να εργαστούν αλλά βρίσκονταν εκτός αγοράς εργασίας, το 26% των γυναικών δήλωνε ως αιτία τις υποχρεώσεις φροντίδας, έναντι 4% των ανδρών.
Άρα ναι.
Υπάρχει έμφυλη ανισορροπία στη φροντίδα.
Υπάρχει λόγος να στηριχθεί η μητέρα.
Υπάρχει λόγος να διευκολυνθεί η επιστροφή της στην εργασία.
Αλλά εδώ ακριβώς αρχίζει το ερώτημα και όχι η απάντηση.
Γιατί από το επιστημονικό δεδομένο:
«οι γυναίκες επωμίζονται κατά μέσο όρο περισσότερο βάρος φροντίδας»
δεν προκύπτει αυτομάτως το συμπέρασμα:
«ο πατέρας με κοινή γονική μέριμνα δεν πρέπει να είναι δικαιούχος».
Το πρώτο είναι εμπειρικό εύρημα.
Το δεύτερο είναι επιλογή δημόσιας πολιτικής.
Και οι επιλογές δημόσιας πολιτικής, ιδίως όταν κατανέμουν δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και διαφοροποιούν πολίτες με κριτήριο το φύλο τους, οφείλουν να μπορούν να εξηγηθούν.
Ψάξαμε λοιπόν τη μελέτη
Και εδώ η έρευνα έγινε ενδιαφέρουσα.
Η δράση δεν σχεδιάστηκε «στο περίπου».
Ήδη από το 2020 χρηματοδοτήθηκε ειδική Μελέτη Σχεδιασμού της δράσης «Νταντάδες της Γειτονιάς».
Τα επίσημα έγγραφα δείχνουν ότι η μελέτη κόστισε 74.400 ευρώ δημόσια δαπάνη και είχε συγκεκριμένες απαιτήσεις.
Έπρεπε να χαρτογραφήσει αντίστοιχα μοντέλα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, να καταθέσει πρόταση εφαρμογής στην Ελλάδα, να προσδιορίσει τις κατηγορίες των ωφελουμένων και τον εκτιμώμενο αριθμό τους, να εξετάσει τα κριτήρια κρατικής χρηματοδότησης, να προτείνει το νομοθετικό πλαίσιο και να δημιουργήσει μοντέλο παρακολούθησης και αξιολόγησης της πιλοτικής εφαρμογής.
Ακόμη σημαντικότερο:
επίσημο έγγραφο του 2021 αναφέρει ότι αυτή ακριβώς η μελέτη «αποτέλεσε τη βάση για τη διαμόρφωση του σχετικού θεσμικού πλαισίου».
Άρα το ερώτημα γίνεται πλέον εξαιρετικά συγκεκριμένο:
Μέσα στη μελέτη των 74.400 ευρώ, ποιο δεδομένο οδήγησε στην απόφαση να είναι η εργαζόμενη μητέρα αυτοτελώς ωφελούμενη, ενώ ο εργαζόμενος πατέρας μόνο εάν ασκεί αποκλειστική γονική μέριμνα;
Δεν ισχυριζόμαστε ότι η απάντηση δεν υπάρχει.
Ζητούμε να τη δούμε.
Η διάκριση υπήρχε πριν αρχίσει το πιλοτικό πρόγραμμα
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο εύρημα της έρευνας.
Η διαφορετική αντιμετώπιση πατέρα και μητέρας δεν προέκυψε μετά την αξιολόγηση του πιλοτικού προγράμματος.
Υπήρχε ήδη μέσα στο ίδιο το πιλοτικό.
Στα επίσημα έγγραφα της πιλοτικής εφαρμογής, ως ωφελούμενες ορίζονται οι εργαζόμενες φυσικές, θετές ή ανάδοχες μητέρες.
Αμέσως μετά αναφέρονται οι πατέρες, αλλά με μία πρόσθετη προϋπόθεση:
να ασκούν αποκλειστική γονική μέριμνα του βρέφους ή του νηπίου.
Ως ξεχωριστή κατηγορία περιλαμβάνονταν επίσης οι άνεργες μητέρες.
Δηλαδή η υπόθεση ήταν ενσωματωμένη στον σχεδιασμό από την αρχή.
Η μητέρα αντιμετωπίστηκε ως αυτονόητος φορέας φροντίδας.
Ο πατέρας ως φορέας φροντίδας υπό ειδική προϋπόθεση.
Και εδώ γεννιέται ένα μεθοδολογικό πρόβλημα που δεν χρειάζεται καμία ιδεολογία για να γίνει αντιληπτό.
Πώς αξιολογείς εκείνον που δεν άφησες να συμμετάσχει;
Το πιλοτικό πρόγραμμα σχεδιάστηκε για να συλλέξει δεδομένα και στη συνέχεια να αξιολογηθεί, ώστε από τα αποτελέσματά του να εξαχθούν συμπεράσματα για την καθολική εφαρμογή. Αυτό προβλεπόταν ήδη στα επίσημα έγγραφα του σχεδιασμού.
Πράγματι, το πιλοτικό εφαρμόστηκε σε 62 δήμους και έφθασε τα 967 συμφωνητικά, όταν ο αρχικός στόχος ήταν 400. Το Υπουργείο παρουσίασε το αποτέλεσμα ως πολύ θετικό δείγμα για την επέκταση της δράσης.
Και πράγματι είναι ένδειξη ότι υπήρχε ζήτηση.
Αλλά τα 967 συμφωνητικά δεν απαντούν σε ένα διαφορετικό ερώτημα:
Γιατί αποκλείστηκε ο πατέρας με κοινή γονική μέριμνα;
Γιατί αυτός ο πατέρας δεν ήταν μέσα στην ομάδα που είχε δικαίωμα να δημιουργήσει αυτά τα δεδομένα.
Αυτό δημιουργεί ένα προφανές μεθοδολογικό όριο.
Μια αξιολόγηση μπορεί να μας πει πώς λειτούργησε ένα πρόγραμμα για εκείνους που έγιναν δεκτοί.
Δεν μπορεί, από τα ίδια δεδομένα και μόνο, να αποδείξει ότι δεν χρειαζόταν το πρόγραμμα μια ομάδα που είχε εξαιρεθεί από τον σχεδιασμό πριν αρχίσει η μέτρηση.
Με απλά λόγια:
Πώς μπορεί ένα δείγμα να αποδείξει ότι δεν χρειάζεται μια ομάδα την οποία δεν επέτρεψες ποτέ να μπει στο δείγμα;
Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ότι η επιλογή ήταν λανθασμένη.
Αποτελεί όμως πολύ σοβαρό λόγο να ζητήσουμε να μάθουμε σε ποια διαφορετικά δεδομένα βασίστηκε.
Υπάρχει και δεύτερη μελέτη: η αξιολόγηση του πιλοτικού
Και εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση.
Υπάρχει πράγματι ειδική «Μελέτη Αξιολόγησης της Πράξης “Νταντάδες της Γειτονιάς”», ως Υποέργο 4 της πράξης με MIS 6007000.
Το επίσημο ΕΣΠΑ αναφέρει μάλιστα ρητά ότι για τον σχεδιασμό της καθολικής εφαρμογής θα ληφθούν υπόψη τα αποτελέσματα της πιλοτικής εφαρμογής όπως αποτυπώθηκαν σε αυτή τη μελέτη.
Άρα δεν θα πούμε ότι «το Υπουργείο δεν έκανε αξιολόγηση».
Θα πούμε κάτι πιο ακριβές.
Στην εκτεταμένη δημόσια διαδικτυακή έρευνα που πραγματοποιήσαμε, με τον ακριβή τίτλο της μελέτης, τον κωδικό της πράξης και τις σχετικές διοικητικές αναφορές, δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε δημόσια προσβάσιμο το πλήρες παραδοτέο της μελέτης, ώστε να εξετάσουμε τη μεθοδολογία, το δείγμα, τους δείκτες, τα ευρήματα και ειδικά την αιτιολόγηση της διαφορετικής μεταχείρισης των πατέρων.
Μπορεί να υπάρχει σε υπηρεσιακό φάκελο.
Μπορεί να έχει δημοσιευθεί σε σημείο που δεν εντοπίσαμε.
Γι' αυτό δεν καταλήγουμε σε συμπέρασμα.
Ζητούμε τη δημοσίευσή της.
Ένα πρόγραμμα 56 εκατομμυρίων ευρώ που δηλώνει ότι στηρίζεται στα αποτελέσματα μιας αξιολόγησης έχει κάθε λόγο να επιθυμεί η αξιολόγηση αυτή να μπορεί να διαβαστεί.
Κι όμως, η ίδια η σημερινή στρατηγική λέει κάτι διαφορετικό
Το παράδοξο γίνεται μεγαλύτερο όταν διαβάσει κανείς το ίδιο το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ισότητα των Φύλων 2026-2030 του Υπουργείου.
Ο στρατηγικός στόχος για την ισορροπία επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής δηλώνει ρητά ότι εστιάζει στην ισότιμη κατανομή των ευθυνών φροντίδας μεταξύ των φύλων.
Και αμέσως μετά, στη δράση για τις υπηρεσίες βρεφονηπιακής φροντίδας, αναγνωρίζει δύο πράγματα ταυτόχρονα:
ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να επωμίζονται δυσανάλογο βάρος φροντίδας και ότι πρέπει να υποστηρίζεται η ισότιμη κατανομή των ευθυνών φροντίδας.
Μέσα στην ίδια ακριβώς δράση εντάσσεται η καθολική εφαρμογή των «Νταντάδων της Γειτονιάς».
Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Γιατί το Υπουργείο αναγνωρίζει σωστά το πρόβλημα:
η φροντίδα παραμένει δυσανάλογα γυναικεία.
Και αναγνωρίζει επίσης σωστά τον επιθυμητό προορισμό:
περισσότερο ισότιμη κατανομή της φροντίδας μεταξύ των φύλων.
Το ερώτημα λοιπόν είναι πώς μεταβαίνουμε από το πρώτο στο δεύτερο, όταν το ίδιο το πρόγραμμα αντιμετωπίζει τον πατέρα που μοιράζεται τη γονική μέριμνα ως μη ωφελούμενο.
Για να μετακινηθεί η φροντίδα από τη μητέρα προς ένα πιο ισότιμο μοντέλο, πρέπει κάποια στιγμή οι πολιτικές να αντιμετωπίσουν τον πατέρα ως φορέα φροντίδας πριν μείνει μόνος.
Όχι αφού μείνει μόνος.
Αυτό λέει και η ευρωπαϊκή πολιτική
Η ευρωπαϊκή κατεύθυνση δεν περιορίζεται στο «στηρίξτε τις γυναίκες επειδή φροντίζουν περισσότερο».
Η Οδηγία (ΕΕ) 2019/1158 για την ισορροπία επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής επισημαίνει ότι υπήρχαν περιορισμένα κίνητρα για τους άνδρες να αναλάβουν ισότιμο μέρος των υποχρεώσεων φροντίδας και θεσπίζει μηχανισμούς που αποσκοπούν ακριβώς στο να αυξήσουν τη συμμετοχή των πατέρων.
Η λογική είναι απλή:
αν οι γυναίκες φροντίζουν δυσανάλογα περισσότερο, η λύση έχει δύο σκέλη.
Να στηρίξεις τις γυναίκες που σήμερα επιβαρύνονται περισσότερο.
Και να δημιουργήσεις τις συνθήκες ώστε οι άνδρες να φροντίζουν περισσότερο.
Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Το συμπληρώνει.
Το ΚΕΘΙ είχε θέσει το σωστό ερώτημα ήδη από το 2016
Υπάρχει μάλιστα μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ελληνική μελέτη.
Το 2016, στο πλαίσιο έργου για τη συμφιλίωση επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, δημοσιεύθηκε η μελέτη «Βιβλιογραφική Επισκόπηση και Ανάλυση Πολιτικών σχετικά με τη Συμφιλίωση Επαγγελματικής και Οικογενειακής/Ιδιωτικής Ζωής».
Δεν είναι μελέτη των «Νταντάδων της Γειτονιάς» και δεν πρέπει να παρουσιαστεί ως τέτοια.
Είναι όμως εξαιρετικά σχετική με το επιστημονικό ερώτημα που εξετάζουμε.
Οι συγγραφείς δηλώνουν ότι κατά την αξιολόγηση των πολιτικών συμφιλίωσης εξετάζουν αν οι ρυθμίσεις διατηρούν έμφυλο χαρακτήρα, απευθυνόμενες κυρίως στις γυναίκες ως φροντίστριες, αν είναι ουδέτερες ως προς το φύλο ή αν ενθαρρύνουν την ισότιμη συμμετοχή των ανδρών φροντιστών, τόσο στη διατύπωση όσο και στην εφαρμογή τους.
Αυτό γράφτηκε το 2016.
Δέκα χρόνια αργότερα, η ερώτηση παραμένει εκπληκτικά επίκαιρη.
Μια πολιτική που θέλει να απελευθερώσει τη γυναίκα από την αντίληψη ότι η φροντίδα είναι αποκλειστικά δική της υπόθεση, πρέπει να προσέχει να μη γράψει την ίδια αντίληψη μέσα στα κριτήρια του προγράμματος.
Γιατί διαφορετικά δημιουργείται ένα παράδοξο:
πολεμάμε το στερεότυπο ότι η φροντίδα είναι γυναικεία υπόθεση, θεωρώντας ταυτόχρονα τη μητέρα αυτονόητο φορέα φροντίδας και τον πατέρα εξαίρεση.
Ο νόμος χρησιμοποιεί μια ενδιαφέρουσα φράση: «κάθε γονέας»
Υπάρχει και μία νομική λεπτομέρεια που αξίζει προσοχής, χωρίς να επιχειρούμε εδώ νομική κρίση για τη νομιμότητα της εφαρμοστικής ρύθμισης.
Το άρθρο 45 του ν. 4837/2021, όπως διαμορφώθηκε για την καθολική εφαρμογή, χρησιμοποιεί μια πολύ ευρεία φράση ως προς το δικαίωμα υποβολής αίτησης:
«κάθε γονέας ή πρόσωπο που έχει την επιμέλεια βρέφους ή νηπίου».
Η ΚΥΑ και η σημερινή πρόσκληση εξειδικεύουν στη συνέχεια ποια πρόσωπα μπορούν να λάβουν την αξία τοποθέτησης και εκεί εμφανίζεται η διαφορετική κατηγοριοποίηση: μητέρες από τη μία, πατέρες με αποκλειστική γονική μέριμνα από την άλλη.
Δεν αποφαινόμαστε εδώ αν αυτή η εξειδίκευση είναι ή δεν είναι νομικά επιτρεπτή.
Αυτό είναι διαφορετικό ερώτημα.
Το δικό μας είναι απλούστερο:
ποια είναι η επιστημονική και κοινωνική τεκμηρίωσή της;
Πέντε ερωτήματα προς το Υπουργείο
Δεν ζητούμε πολιτική αντιπαράθεση. Ζητούμε πέντε απαντήσεις:
- Να δημοσιοποιηθεί το πλήρες παραδοτέο της αρχικής Μελέτης Σχεδιασμού και ειδικά το τμήμα στο οποίο έγινε η «αποτύπωση κατηγοριών ωφελουμένων» και καθορίστηκαν τα κριτήρια κρατικής χρηματοδότησης.
- Να δημοσιοποιηθεί η «Μελέτη Αξιολόγησης της Πράξης Νταντάδες της Γειτονιάς», την οποία το ίδιο το ΕΣΠΑ αναφέρει ως βάση για τον σχεδιασμό της καθολικής εφαρμογής.
- Να υποδειχθεί το συγκεκριμένο ερευνητικό εύρημα που τεκμηριώνει γιατί μια εργαζόμενη μητέρα με κοινή γονική μέριμνα δικαιούται το voucher, ενώ ένας εργαζόμενος πατέρας στην αντίστοιχη οικογενειακή κατάσταση όχι.
- Να διευκρινιστεί αν σε οποιοδήποτε στάδιο της αξιολόγησης μελετήθηκαν πατέρες χωρίς αποκλειστική γονική μέριμνα, παρότι αυτοί δεν αποτελούσαν ωφελούμενη ομάδα του πιλοτικού, και με ποια μεθοδολογία αξιολογήθηκαν οι ανάγκες τους.
- Να εξηγηθεί γιατί, εφόσον ο στόχος είναι η ιδιαίτερη ενίσχυση των γυναικών στην αγορά εργασίας, δεν επιλέχθηκε μηχανισμός προτεραιοποίησης ή πρόσθετης μοριοδότησης όπου αυτό τεκμηριώνεται, αντί του οριζόντιου αποκλεισμού των πατέρων που δεν έχουν αποκλειστική γονική μέριμνα.
Αν υπάρχουν πειστικές απαντήσεις, θέλουμε να τις ακούσουμε.
Και θα τις δημοσιεύσουμε.
Δεν ζητάμε να αφαιρεθεί ένα ευρώ από τη μητέρα
Εδώ είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο.
Δεν αντιπαραθέτουμε τον πατέρα στη μητέρα.
Δεν ζητάμε να μειωθεί η προστασία της μητρότητας.
Δεν αμφισβητούμε τα δεδομένα που δείχνουν ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να επιβαρύνονται περισσότερο από τη φροντίδα.
Δεν ζητάμε να αφαιρεθεί ένα ευρώ από τη μητέρα.
Ζητάμε να μας δείξουν ποιο δεδομένο απαιτεί να αφαιρεθεί ο πατέρας από τον ορισμό του δικαιούχου, όταν δεν έχει αποκλειστική γονική μέριμνα.
Γιατί ένας πατέρας μπορεί να έχει κοινή γονική μέριμνα και να ξυπνάει στις τρεις το πρωί.
Μπορεί να αλλάζει πάνες.
Μπορεί να πηγαίνει στον παιδίατρο.
Μπορεί να παίρνει άδεια από τη δουλειά.
Μπορεί να ταΐζει, να λούζει, να κοιμίζει.
Μπορεί να ξέρει ποιο φάρμακο παίρνει το παιδί, ποιο παιχνίδι φοβάται, ποια ιστορία θέλει να ακούσει πριν κοιμηθεί.
Μπορεί να είναι ακριβώς εκείνος ο πατέρας που η ίδια η Υπουργός περιέγραψε στις 10 Μαΐου.
Γονιός. Όχι βοηθός.
Κι όμως, όταν ανοίξει την πλατφόρμα μιας δημόσιας πολιτικής 56 εκατομμυρίων ευρώ, η καθημερινή φροντίδα του δεν αρκεί.
Το κράτος δεν τον ρωτά πόσο παρών είναι.
Δεν τον ρωτά αν εργάζεται και ταυτόχρονα μεγαλώνει το παιδί.
Δεν τον ρωτά πόσες ώρες φροντίζει.
Του ζητά κάτι άλλο:
να είναι αποκλειστικός.
Και κάπου εκεί βρίσκεται ο πραγματικός πόνος αυτής της ιστορίας.
Όχι στα 500 ευρώ του voucher.
Στο μήνυμα.
Ότι για τη μητέρα η γονεϊκή ιδιότητα θεωρείται αυτονόητη.
Ενώ ο πατέρας, για να περάσει την ίδια πόρτα, πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι βρίσκεται μόνος μέσα στη γονεϊκή εξίσωση.
Ένα παιδί δεν γνωρίζει τι σημαίνει «αποκλειστική γονική μέριμνα»
Γνωρίζει κάτι απλούστερο.
Ποιος είναι εκεί.
Ποιος το κρατά όταν πονάει.
Ποιος σηκώνεται όταν κλαίει.
Ποιος αφήνει τη δουλειά του και τρέχει στον παιδίατρο.
Ποιος μαθαίνει να φροντίζει.
Ποιος γίνεται γονιός κάθε μέρα.
Η Πολιτεία λέει ότι θέλει περισσότερους πατέρες μέσα στη φροντίδα.
Η ευρωπαϊκή πολιτική λέει το ίδιο.
Το Εθνικό Σχέδιο Δράσης 2026-2030 μιλά για ισότιμη κατανομή των ευθυνών φροντίδας και βάζει τις «Νταντάδες της Γειτονιάς» μέσα στα εργαλεία για την επίτευξή της.
Και η ίδια η Υπουργός λέει ότι ο πατέρας δεν βοηθά.
Είναι γονιός.
Ωραία.
Τότε ας κάνουμε το επόμενο, αυτονόητο βήμα.
Ας το γράψουμε και στις δημόσιες πολιτικές.
Δημοσιεύστε τη μελέτη
Δεν καταδικάζουμε πριν ακούσουμε την απάντηση.
Δεν αποδίδουμε προθέσεις.
Δεν βαφτίζουμε μια πολιτική «ατεκμηρίωτη» επειδή δεν έχουμε στα χέρια μας το πλήρες υλικό της τεκμηρίωσής της.
Ζητούμε όμως κάτι απολύτως εύλογο όταν μιλάμε για 56.027.868,94 ευρώ δημόσιας πολιτικής:
Δείξτε μας την τεκμηρίωση.
Δημοσιεύστε τη μελέτη σχεδιασμού.
Δημοσιεύστε την αξιολόγηση του πιλοτικού.
Δείξτε το δεδομένο, τον δείκτη, τη σύγκριση, το επιστημονικό συμπέρασμα που οδηγεί στη συγκεκριμένη διαφοροποίηση.
Αν υπάρχει, θα το διαβάσουμε.
Αν είναι πειστικό, θα το αναγνωρίσουμε.
Αν όμως δεν υπάρχει, τότε η λύση είναι εξίσου απλή:
αλλάξτε το κριτήριο.
Γιατί η ισότητα δεν αποδεικνύεται από τον τίτλο μιας Γενικής Γραμματείας.
Αποδεικνύεται στη στιγμή που δύο άνθρωποι βρίσκονται μπροστά στην ίδια πόρτα του κράτους.
Μία μητέρα.
Ένας πατέρας.
Ένα παιδί.
Και το κράτος αποφασίζει αν θα τους δει πρώτα ως φύλα ή πρώτα ως αυτό που πραγματικά είναι:
γονείς.
📣 Αν αυτό το κείμενο σε ταρακούνησε, μοιράσου το. Κάποιος γονιός εκεί έξω το έχει ανάγκη.
