Η προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού δεν σταματά με την ψήφιση ενός νόμου. Συνεχίζεται μέσα από την εφαρμογή του, την αξιολόγησή του και τη θεσμική λογοδοσία.
Με αυτή τη λογική, οι Ενεργοί Μπαμπάδες για τα Δικαιώματα του Παιδιού προχώρησαν σε νέα κοινοβουλευτική πρωτοβουλία, σε συνέχεια της απάντησης που έδωσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης στην υπ' αριθ. 5952/08-06-2026 κοινοβουλευτική ερώτηση.
Η νέα ερώτηση δεν κατατέθηκε επειδή δεν υπήρξε απάντηση.
Κατατέθηκε επειδή τα ουσιαστικά ερωτήματα παρέμειναν αναπάντητα.
Η πρώτη κοινοβουλευτική παρέμβαση ζητούσε συγκεκριμένα στοιχεία σχετικά με την εφαρμογή του ν. 4800/2021. Ζητούσε να αποτυπωθεί στην πράξη πώς εφαρμόζεται η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας, ποια είναι η πραγματική εικόνα των υποθέσεων και ποια εργαλεία διαθέτει η Πολιτεία για να αξιολογεί την αποτελεσματικότητα του θεσμικού πλαισίου.
Η απάντηση του Υπουργείου περιλάμβανε γενικά στατιστικά στοιχεία για τις οικογενειακές διαφορές και τη λειτουργία των δικαστηρίων. Δεν περιλάμβανε όμως τα στοιχεία που ζητούσε η κοινοβουλευτική ερώτηση σχετικά με την εφαρμογή του ν. 4800/2021.
Έτσι, αντί να ολοκληρωθεί ο κοινοβουλευτικός έλεγχος, δημιουργήθηκε η ανάγκη να συνεχιστεί.
Η νέα κοινοβουλευτική ερώτηση εστιάζει ακριβώς στα σημεία που παρέμειναν αναπάντητα.
Υπάρχει μηχανισμός που να παρακολουθεί την εφαρμογή του νόμου;
Υπάρχουν στοιχεία για το πόσες αποφάσεις εφαρμόζονται στην πράξη;
Υπάρχουν στοιχεία για το αν τηρείται η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας και ο προβλεπόμενος χρόνος επικοινωνίας;
Ποιος είναι ο πραγματικός χρόνος απονομής δικαιοσύνης στις υποθέσεις που αφορούν παιδιά;
Και, κυρίως, τι συμβαίνει όταν η καθυστέρηση της δικαστικής διαδικασίας οδηγεί στην οριστική απομάκρυνση ενός παιδιού από τον έναν γονέα;
Τα ερωτήματα αυτά δεν αφορούν μόνο τη λειτουργία των δικαστηρίων.
Αφορούν τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το κράτος αξιολογεί αν οι πολιτικές του επιτυγχάνουν τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκαν.
Εξίσου σημαντικό είναι όμως ένα ακόμη ζήτημα.
Τι συμβαίνει με τα παιδιά που έχουν ήδη αποξενωθεί;
Κάθε σοβαρή δημόσια πολιτική προϋποθέτει αξιόπιστα δεδομένα.
Πόσα παιδιά έχουν απομακρυνθεί από τον έναν γονέα;
Σε πόσες περιπτώσεις οι δικαστικές αποφάσεις εφαρμόζονται;
Σε πόσες όχι;
Πόσες οικογένειες χρειάζονται υπηρεσίες επανένωσης;
Πόσες τις λαμβάνουν;
Ποια είναι τα αποτελέσματα αυτών των παρεμβάσεων;
Εάν δεν υπάρχουν απολογιστικά στοιχεία για την εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων και του ν. 4800/2021, με ποια δεδομένα σχεδιάζονται οι δημόσιες πολιτικές για τα ήδη αποξενωμένα παιδιά;
Πώς εντοπίζονται οι πραγματικές ανάγκες;
Πώς κατανέμονται οι διαθέσιμοι πόροι;
Πώς αξιολογείται αν οι παρεμβάσεις αποδίδουν;
Αυτά ακριβώς επιχειρεί να αναδείξει η νέα κοινοβουλευτική παρέμβαση.
Δεν ζητά την αλλαγή του νόμου.
Δεν αμφισβητεί τις προθέσεις του νομοθέτη.
Ζητά το αυτονόητο.
Να υπάρχουν στοιχεία που να επιτρέπουν στην Πολιτεία, στη Βουλή και στους πολίτες να γνωρίζουν πώς εφαρμόζεται στην πράξη ένας τόσο σημαντικός νόμος που αφορά χιλιάδες παιδιά και οικογένειες.
Ο κοινοβουλευτικός έλεγχος δεν γίνεται για να επιβεβαιώνει ότι οι νόμοι υπάρχουν.
Γίνεται για να διαπιστώνει αν εφαρμόζονται.
Και κυρίως, αν επιτυγχάνουν τον σκοπό για τον οποίο ψηφίστηκαν.
Όταν η Πολιτεία δεν παρουσιάζει στοιχεία για την εφαρμογή ενός νόμου, δεν μπορεί να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητά του.
Και όταν δεν μπορεί να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητά του, πώς σχεδιάζει τις επόμενες πολιτικές της;
Πώς γνωρίζει τι χρειάζονται τα παιδιά που έχουν ήδη αποξενωθεί από τον έναν γονέα;
Πώς αποφασίζει πού πρέπει να ενισχυθούν οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι δομές επανένωσης ή οι υποστηρικτικοί μηχανισμοί;
Οι δημόσιες πολιτικές δεν μπορούν να βασίζονται σε εκτιμήσεις.
Χρειάζονται απολογιστικά στοιχεία, αξιολόγηση και διαρκή λογοδοσία.
Αυτό ακριβώς ζητά η νέα κοινοβουλευτική παρέμβαση.
Όχι γενικές στατιστικές για τις οικογενειακές διαφορές.
Αλλά συγκεκριμένες απαντήσεις για την εφαρμογή του ν. 4800/2021 και για τα παιδιά που ήδη ζουν τις συνέπειες της γονικής αποξένωσης.
Γιατί πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένα παιδί.
Και κάθε παιδί που χάνει έναν γονέα χωρίς η Πολιτεία να γνωρίζει, να αξιολογεί και να παρεμβαίνει αποτελεσματικά, αποτελεί έναν ακόμη λόγο ώστε ο κοινοβουλευτικός έλεγχος όχι μόνο να συνεχιστεί, αλλά να ενταθεί.
Κάθε σοβαρή δημόσια πολιτική ξεκινά από τη γνώση της πραγματικότητας.
Αν η πραγματικότητα δεν καταγράφεται, δεν μπορεί να αξιολογηθεί.
Και αν δεν μπορεί να αξιολογηθεί, δεν μπορεί ούτε να βελτιωθεί.
Αυτός είναι και ο λόγος ύπαρξης του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Να διαπιστώνει αν η Πολιτεία γνωρίζει την πραγματική εικόνα ενός προβλήματος, αν διαθέτει τα απαραίτητα απολογιστικά στοιχεία και αν οι πολιτικές που εφαρμόζει παράγουν πραγματικά αποτελέσματα.
Η απάντηση του Υπουργείου δεν έδωσε τα στοιχεία που ζητήθηκαν για την εφαρμογή του ν. 4800/2021.
Έτσι, παραμένει ένα εύλογο ερώτημα:
Με ποια δεδομένα αξιολογεί το Υπουργείο τις πολιτικές του για τη γονική μέριμνα και την προστασία των ήδη αποξενωμένων παιδιών;
Με ποια στοιχεία αποφασίζει ποιες παρεμβάσεις χρειάζονται, ποιες δομές πρέπει να ενισχυθούν και ποιες πολιτικές αποδίδουν;
Η ευθύνη για αυτές τις απαντήσεις ανήκει αποκλειστικά στην Πολιτεία.
Γιατί όταν ένα Υπουργείο δεν μπορεί να παρουσιάσει απολογιστικά στοιχεία για την εφαρμογή των ίδιων των νόμων που έχει την ευθύνη να υπηρετεί, δεν δημιουργείται μόνο έλλειμμα ενημέρωσης.
Δημιουργείται έλλειμμα δημόσιας λογοδοσίας.
Και όταν πρόκειται για παιδιά, η λογοδοσία δεν είναι επιλογή.
📣 Αν αυτό το κείμενο σε ταρακούνησε, μοιράσου το. Κάποιος γονιός εκεί έξω το έχει ανάγκη.
